Moja córka nazwała to wakacjami. Za późno zdałam sobie sprawę, że przyjdę do pracy za darmo.
Zrozumiałam to ostatniej nocy.
Nie od razu.
Na początku cieszyłam się jak dziecko.
Córka zadzwoniła do mnie w niedzielę, zaraz po obiedzie.
„Mamo, chciałabyś pojechać z nami na tydzień do Bretanii? Wynajęliśmy małe mieszkanie nad morzem. Dobrze by ci zrobiło”.
Zostałam z telefonem przy uchu, nie odbierając od razu.
Morze.
Nie widziałam go od śmierci męża.
Mam na imię Mireille, mam sześćdziesiąt dwa lata i mieszkam sama w Limoges w małym, jednopokojowym mieszkaniu. Kiedyś pracowałam w piekarni osiedlowej. Teraz jestem na emeryturze. Nie narzekam, ale dbam o wszystko.
Odkąd Bernard odszedł, prawie w ogóle nie podróżuję.
Są pewne rzeczy, których po prostu nie robi się już samemu. Nie dlatego, że nie możesz. Bo to za bardzo boli.
Kiedy więc moja córka, Claire, zaproponowała mi w tym tygodniu wyjazd nad Atlantyk, zgodziłam się.
Wstydziłam się nawet, że jestem taka szczęśliwa.
Następnego dnia poszłam kupić strój kąpielowy. Prosty, granatowy, niezbyt drogi. Kupiłam też sandały i małą tubkę kremu z filtrem.
Po powrocie do domu położyłam wszystko na łóżku.
Potem spojrzałam na zdjęcie Bernarda na komodzie.
„Widzisz, wracam nad morze” – wyszeptałam.
Wyobrażałam sobie już spacery wzdłuż portu, kawę na tarasie, może talerz małży któregoś wieczoru, a przede wszystkim szum fal, którego słucha się bez słowa.
Claire odebrała mnie z dworca kolejowego z moim wnukiem, Noahem.
Noah ma sześć lat. Ma pulchne policzki, kolana ma zawsze podrapane i ma ten swój sposób zadawania tysięcy pytań, nie czekając na odpowiedzi.
Wskoczył mi w ramiona.
„Babciu, śpisz z nami cały tydzień?”
Zaśmiałam się.
„Cały tydzień, kochanie”.
Naprawdę myślałam, że to początek moich wakacji.
Pierwszego wieczoru Claire powiedziała do mnie:
„Mamo, możesz zaopiekować się Noahem przez godzinę? Musimy tylko załatwić parę spraw”.
Godzinę.
Wrócili prawie cztery godziny później.
Noah był głodny. Zrobiłam mu makaron. Rozlał sobie napój. Przebrałam go. Przeczytałam mu bajkę. Potem kolejną. Potem usiadłam na brzegu jego łóżka, aż zasnął.
Kiedy Claire wróciła do domu, dała mi szybkiego całusa.
„Dziękuję, mamo, jesteś kochana”. „
Byłam zmęczona, ale powtarzałam sobie, że to normalne.
Babcia pomaga.
Następnego ranka Claire miała już torbę na ramieniu.
„Mamo, mogłabyś zabrać Noaha ze sobą na plażę? Potrzebujemy przerwy”.
Spakowałam torbę.
Ręcznik. Przekąska. Butelka wody. Czapka. Wiadro. Łopatka. Mała kamizelka. Chusteczki.
Na piasku Noah chciał kopać. Potem chciał biegać. Potem był głodny. Potem nie chciał już chodzić. Potem płakał, bo miał piasek w sandałach.
Kocham tego małego chłopca.
